AI kan een antwoord schrijven. Het kan ook de vraag bedenken, bronnen kiezen en een redenering opbouwen. Wat blijft er dan voor de leerling te leren?
Met EAI onderzoek je dat per fase van het leren. Eerst het doel en de handeling waaraan de leerling zelf betekenis moet geven. Daarna de rol van AI.
Stel: een leerling leert verschillen in perspectief herkennen. AI kan de twee historische bronnen al voor hem vergelijken. Of dat past, hangt af van waar de leerling in het leren is.
Kies een moment. De bronnen blijven gelijk; wat de leerling moet leren verandert.
De docent laat zien hoe herkomst en woordkeuze samenhangen met het perspectief van een bron. AI kan een uitgewerkt voorbeeld leveren, dat de docent controleert.
De redenering volgen en er zelf inhoudelijke betekenis aan geven. Daar hoeft nog geen eigen tekst uit voort te komen.
Nu moet hij bepalen welke verschillen ertoe doen en zijn keuze onderbouwen. Een complete AI-vergelijking kan die handeling al hebben ingevuld.
Een lastig woord toelichten, zolang juist die woordkeuze niet is wat de leerling moet onderzoeken.
AI kan wijzen op een ontbrekende onderbouwing. De leerling zoekt daarna zelf bewijs in de bronnen en herziet zijn redenering.
Lukt dezelfde handeling zonder die hulp, later en met andere bronnen?
Pak één les of opdracht. Wat iemand moet leren bepaalt welke AI-hulp past, niet andersom.
Wat moet de leerling leren, en hoe komt hij daar?
Waar bevindt hij zich nu in dat leren?
Aan welke stap moet hij zelf inhoudelijke betekenis geven?
Wat doet AI precies op die plek?
Die afspraak zegt nog niet welke hulp bij deze leerling en deze opdracht past. Deze vraag vormt het vertrekpunt van EAI.
In zijn artikelen onderzoekt Hans Visser wat er verandert vóór het eindproduct ontstaat: wie merkt iets op, wie kiest een aanpak en wie vormt een oordeel? De vier vragen maken die afweging concreet.